مادر بزرگ پدری مان ربابه خانم خدابیامرز که ما اورا باننه صدا میزییم زن خوش قلب وساده ای به و فوق العاده مهربان
یادمانه شوکی که از بچگی سر وگاها لجبازی شام میل نداشتیم
خدابیامرز موگوت اگه شام نخورین یه رگی بدنتانی میان دره شماره نفرین منه ماهم از ترس پامگرسیم شام مخوردیم
یا برای چای عصرانه همیشه چارقدشی گوشه چند تا ده شایی جاکرد داشت ماره جایزه همدا تا چایی بخوریم
یه سال تابستان طبق معمول از نشتارود با ماشین های باری بزرگ راه دگتن طالقانی سمت
همون صندلی جلو باننه وخدابیامرز مایی پدر بزرگ وپدرمان آممدعلی وعموی بزرگوارمان آجمشید دِبَن..
اگه یادتان بو صندلی جلوی باری پَت وپهن به وهمگی تنگ وترش کنار هم جا بگیتن
وسط راه که باننه خستگی وتنگی جا اذیتش کرده به رو مینه آقای راننده ای همرا کو ، اگه شما بیشین کامیونی پشت ما این جلوجامان راحتتر مِگرده
راننده که از این پیشنهاد خندش بیگیته به در کمال خونسردی جلوی خنده ش را میگیره وبرمگرده موگو
ننه جان من برم پشت کامیون کی رانندگی کنه ؟شما رانندگی بلدین؟
خدابیامرز باننه از خجالت خندش میگیره شرمُش میا وموگو ببخشید
ببه جان البت کو رانندگی بلد نیَم